باز باران

 با ترانه

با گوهر های فراوان

می خورد بر بام خانه

 

من به پشت شيشه تنها

ايستاده :

در گذرها

رودها راه اوفتاده.

 

شاد و خرم

يک دوسه گنجشک پرگو

باز هر دم

می پرند اين سو و آن سو

 

می خورد بر شيشه و در

مشت و سيلی

آسمان امروز ديگر

نيست نيلی

 

يادم آرد روز باران

 گردش يک روز ديرين

خوب و شيرين

توی جنگل های گيلان:

 

کودکی دهساله بودم

شاد و خرم

نرم و نازک

چست و چابک

 

از پرنده

از چرنده

از خزنده

بود جنگل گرم و زنده

 

آسمان آبی چو دريا

يک دو ابر اينجا و آنجا

چون دل من

روز روشن

 

بوی جنگل تازه و تر

همچو می مستی دهنده

بر درختان می زدی پر

هر کجا زيبا پرنده

 

برکه ها آرام و آبی

برگ و گل هر جا نمايان

چتر نيلوفر درخشان

آفتابی

 

سنگ ها از آب جسته

از خزه پوشيده تن را

بس وزغ آنجا نشسته

دمبدم در شور و غوغا

 

رودخانه

با دوصد زيبا ترانه

زير پاهای درختان

چرخ می زد ... چرخ می زد همچو مستان

 

چشمه ها چون شيشه های آفتابی

نرم و خوش در جوش و لرزه

توی آنها سنگ ريزه

سرخ و سبز و زرد و آبی

 

با دوپای کودکانه

می پريدم همچو آهو

می دويدم از سر جو

دور می گشتم زخانه

 

می پراندم سنگ ريزه

تا دهد بر آب لرزه

بهر چاه و بهر چاله

می شکستم کرده خاله

 

می کشانيدم به پايين

شاخه های بيدمشکی

دست من می گشت رنگين

از تمشک سرخ و وحشی

 

می شنيدم از پرنده

داستانهای نهانی

از لب باد وزنده

راز های زندگانی

 

هرچه می ديدم در آنجا

بود دلکش ، بود زيبا

شاد بودم

می سرودم :

 

" روز ! ای روز دلارا !

داده ات خورشيد رخشان

اين چنين رخسار زيبا

ورنه بودی زشت و بی جان !

 

" اين درختان

با همه سبزی و خوبی

گو چه می بودند جز پاهای چوبی

گر نبودی مهر رخشان !

 

" روز ! ای روز دلارا !

گر دلارايی ست ، از خورشيد باشد

ای درخت سبز و زيبا

هرچه زيبايی ست از خورشيد باشد ... "

 

اندک اندک ، رفته رفته ، ابرها گشتند چيره

آسمان گرديده تيره

بسته شد رخساره خورشيد رخشان

ريخت باران ، ريخت باران

 

جنگل از باد گريزان

چرخ ها می زد چو دريا

دانه های گرد باران

پهن می گشتند هر جا

 

برق چون شمشير بران

پاره می کرد ابرها را

تندر ديوانه غران

مشت می زد ابرها را

 

 روی برکه مرغ آبی

از ميانه ، از کناره

با شتابی

چرخ می زد بی شماره

 

گيسوی سيمين مه را

شانه می زد دست باران

باد ها با فوت خوانا

می نمودندش پريشان

 

سبزه در زير درختان

رفته رفته گشت دريا

توی اين دريای جوشان

جنگل وارونه پيدا

 

بس دلارا بود جنگل

به ! چه زيبا بود جنگل

بس ترانه ، بس فسانه

بس فسانه ، بس ترانه

 

بس گوارا بود باران

وه! چه زيبا بود باران

می شنيدم اندر اين گوهرفشانی

رازهای جاودانی ،پند های آسمانی

 

" بشنو از من کودک من

پيش چشم مرد فردا

زندگانی - خواه تيره ، خواه روشن -

هست زيبا ، هست زيبا ، هست زيبا ! "

سلام دمتون گرم عالی بود موفق باشید.

admin,

کودکی کجایی که یادت بخیر. مرسی، مارو بردی به اون سالهای طلایی زندگی که

مثل برق وباد گذشتند!سالهایی که عشقمون جمع کردن برچسبهای مدرسه ی موشها بود!

بزرگترین آرزومون این بود که هاچ مادرشوپیدا کنه و شیپورچی دست از سر پسرشجاع برداره!!

بادستای کوچیکمون همیشه دعا میکردیم که هرروز بارون بیاد که چکمه هامونو پاکنیم و بی چتر

بی توجه به مادر بپریم وسط خیابون آب گرفته،مهم نبود که بعدش یه هفته تب کنیمو به زور کتک

داروی تلخ بخوریم ،عوضش یک هفته مدرسه نمیرفتیمو علی کوچولو رو می دیدیم !!

اماحالا متاسفانه بزرگ شدیم!نه معنی عشقو میفهمیم،نه آرزو داریم!تکلیفمون با خودمون

روشن نیست!!دل میشکنیم وآرزو بر باد میدیم به چه قیمتی؟معلوم نیست،اصلا مهم نیست!!

دیگه بارون خوشحالمون نمیکنه . شاید ،ممکنه از پشت پنجره یه نگاهی بندازیم و آروم یه

جوری که کسی نبینه اشک بریزیم!!ایکاش هیچوقت بزرگ نمی شدیم.

واقعا کودکی کجایی که یادت بخیر؟؟؟؟
من 20 سالمه ولی حس میکنم واقعا خیلی پیر شدم
تازه وقتی که یاده آهنگ قصه شب که از رادیو پخش میشد موقع بچگیمون بیشتر غصم میشه و میخوام گریه کنم
اگه میتونین وآهنگشو دارین واسم بذارینش.(همون که میگفت گنجشک لالا)
خیلی ممنون